Postmodernitede Sözün Kaosu ve Kur’an-ı Hakîm – Melike Gülen

“Çokluk veya ayrıntılar sizleri öylesine oyaladı ki…” (Tekâsür, 102/1)

Dünya Döndükçe Kampı’nda "Kur'an'ın Sihirli Ufku" çerçevesinde sunumunu gerçekleştiren Melike Gülen, modern ve postmodern süreçlerin insan zihninde ve dilinde meydana getirdiği anlamsal savrulmayı Kur’an-ı Hakîm’in rehberliğinde ele alıyor.

Modernitenin metafiziği ihmal üzerine kurulduğunu ve insanın tüm manevi ihtiyaçlarını karşılamada aciz kaldığını belirten Gülen; modernizmle birlikte insanın "birey"e, beşerî toplulukların "ulus"a, zanaatın salt "üretim"e, hikmetin ise kuru "laflar"a indirgendiğine dikkat çekiyor. Modernizmin hakikati aşkın kaynağından kopardığını, postmodernizmin evrensel aklı ve ilerleme iddialarını yıktığını ifade eden Gülen; içinde bulunduğumuz hakikat-sonrası (post-truth) çağda ise hakikatin insan kanaatleri üzerindeki bağlayıcılığını bütünüyle yitirdiğini vurguluyor. Zihinleri küçük ve sığ meselelerle oyalayan bu çağ, kesret ve tekâsür marazıyla insanın bilinç evrenini darmadağın ediyor.

Kur’an’ın insanın hakikati unutup oyalanmasını "tekâsür" kavramıyla özetlediğini hatırlatan Gülen; modern zihnin sebeplerin ardında hikmet aramayı bıraktığını, kelimelerin kelâmla irtibatının koparıldığını ifade ediyor. İnternet ve dijital mecralarla birlikte bilgi, hakikate ulaştıran bir vasıta olmaktan çıkıp ticari ve fonksiyonel bir metaya dönüştü; derin fikirlerin yerini ise sosyal medyada karakter sınırlarına ve emojilere sıkışmış sığ bir dil aldı.

Buna mukabil Kur’an’ın tevhid diline sığınmak gerektiğini belirten Melike Gülen, İbrahim Suresi 24. ayetindeki güzel söz misalini hatırlatıyor: Kökü yerde sabit, dalları göğe uzanan ve Rabbinin izniyle daima meyve veren güzel bir ağaç…Hocaefendi’nin Kur’an tefsiri çalışmalarında günümüz dünyasının ulaştığı bilimsel seviyeyi ve sosyokültürel şartları dikkate alırken Kur’an ve Sünnet’in temel prensiplerinden asla taviz verilmemesi gerektiği ikazına yer veriliyor.

Gülen sunumunu, Bediüzzaman Said Nursi’nin Sözler’deki şu çarpıcı tespitiyle noktalıyor: “Kâinat mescid-i kebirinde Kur’an kâinatı okuyor! Onu dinleyelim. O nur ile nurlanalım, hidayetiyle amel edelim ve onu vird-i zeban edelim. Evet, söz odur ve ona derler. Hak olup, Hak’tan gelip, Hak diyen ve hakikati gösteren ve nuranî hikmeti neşreden odur.”